ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ


Georges Labica

Η βία; Ποια βία;


ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΚΤΟΣ ΓΡΑΜΜΗΣ


Κοινή δήλωση νέων από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας και την Ελλάδα


Οι νέες και οι νέοι από την Ελλάδα και τη Δημοκρατία της Μακεδονίας που υπογράφουν το κείμενο το οποίο ακολουθεί επιχειρούν να αναδείξουν το «ζήτημα του ονόματος» με τρόπο που θα υπηρετεί τον στόχο της ειρήνης και της συνεργασίας μεταξύ των δύο λαών. Οι κοινοί αγώνες απέναντι στη λιτότητα και τη φτώχεια, η κοινή προσπάθεια για απεμπλοκή από την πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ, η αλληλεγγύη και η συνεργασία των νέων και των εργαζομένων είναι η σκοπιά από την οποία χρειάζεται να προσεγγίσουμε την κατάσταση αν θέλουμε να μιλήσουμε πραγματικά για τα συμφέροντα των πληττόμενων λαών και όχι του ιμπεριαλισμού.  

 

Εμείς, οι νέοι άνθρωποι της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και της Ελλάδας, ανάμεσα στον κυκεώνα από ισχυρισμούς, ερμηνείες και προτάσεις για την επίλυση της διμερούς διαμάχης μεταξύ των δύο χωρών μας –λύσεις οι οποίες κατά την άποψή μας παίρνουν υπ’ όψιν τους και ευνοούν μόνο τα διάφορα αλλά αλληλένδετα συμφέροντα των πολιτικών και οικονομικών ελίτ, ενώ αρνούνται και αγνοούν το δικό μας συλλογικό συμφέρον– νιώθουμε υποχρεωμένοι να υψώσουμε τη φωνή μας και να ακουστούμε.

Την τρέχουσα προσπάθεια για την επίλυση αυτής της διαμάχης μπορούμε μόνο να τη δούμε ως την έκφραση του πολιτικού κατεστημένου με μια νέα αμφίεση. Ως δηλαδή ένα νέο πρόσχημα, το οποίο όπως και κάθε προηγούμενη φορά έχει ως μόνη χρησιμότητα να αποκρύψει τα φλέγοντα οικονομικοκοινωνικά προβλήματα. Τα προηγούμενα χρόνια ήταν η ίδια πολιτική αντίληψη εκείνη που ακολουθώντας το δόγμα του «διαίρει και βασίλευε» ενδυνάμωσε (ως το αντίθετό της) τη συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε κρίσιμη διαφορά μεταξύ μας, ότι μοιραζόμαστε την ίδια υλική πραγματικότητα. Η συγκεκριμένη συνειδητοποίηση σχηματοποιήθηκε από τη σπορά μέχρι την ωρίμανσή της μέσα από τις πολιτικές της συνεχούς διάλυσης των δικαιωμάτων μας στο όνομα του πολιτικού δόγματος της ελεύθερης αγοράς, πολλές φορές και σε συνδυασμό με διαφόρων ειδών εθνικιστικά παραμύθια.

Αρχικά, ένα βασικό κοινωνικό δικαίωμα, η δημόσια δωρεάν και υψηλής ποιότητας ανώτατη εκπαίδευση, ξεκίνησε με συστηματικό τρόπο να μεταμορφώνεται σε ένα προνόμιο για λίγους, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Παράλληλα, η το κέρδος σταδιακά αντικατέστησε τη μόρφωση ως κυρίαρχο στόχο της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Επιπλέον, η καθημερινή μας ζωή καθορίζεται σε διάφορες πτυχές της από την οικονομικοκοινωνική καταβαράθρωση της νεολαίας, σημείο το οποίο διαφαίνεται πλέον και ως ένας από τους βασικούς στόχους των πολιτικών ελίτ, όπως αποδεικνύεται και καταφανώς από τα σοκαριστικά στατιστικά γύρω από την ανεργία στους νέους. Την ίδια στιγμή, ως συνέπεια του υπάρχοντος οικονομικού μοντέλου, η ανασφάλεια έχει γίνει ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό των εργασιακών σχέσεων, αυξάνοντας συνεχώς την υπαρξιακή, οικονομική και κοινωνική αβεβαιότητα στους έχοντες εργασία. Ως άμεσο απότοκο των παραπάνω, οι νέοι στις χώρες μας είτε μεταναστεύουν στο εξωτερικό είτε παραιτούνται, απέχουν από την πολιτική και ρέπουν προς την κατάθλιψη και την αυτοκαταστροφή.

Τα κριτήρια που βάζουν σε πρώτη μοίρα «το καλό της οικονομίας» με βάση τα οποία οι κυβερνήσεις μας σχεδιάζουν τις πολιτικές τους αναπόφευκτα επηρεάζουν την αναδιανομή των δημόσιων αγαθών μέσω του συνεχούς παραγκωνισμού των νέων από το σύστημα των κρατικών κοινωνικών παροχών και ασφαλίσεων. Η πολιτική στις κοινωνίες μας είναι δομημένη με τέτοιο τρόπο ώστε να αποκλείει εκ των προτέρων τους νέους από το να οραματίζονται, να αναπτύσσουν και να παλεύουν για μια νέα πολιτική υπόθεση. Ο εθνικισμός από τη μία και η φτώχεια από την άλλη επηρεάζουν επίσης τη δυνατότητα πολιτικής ενεργοποίησής μας. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε πλέον ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες, και λόγω του μακροχρόνιου και διαρκώς τροφοδοτούμενου μίσους μεταξύ μας είμαστε ολοένα και λιγότερο διατεθειμένοι να συνεργαστούμε, να δράσουμε και να αναπτυχθούμε μαζί.

Το σύνθημα «Η Μακεδονία μας ανήκει» στη μία ή την άλλη του εκδοχή είναι στον δικό μας κόσμο απλά μια δήλωση πίστεως στον εθνικισμό, η οποία χρησιμοποιείται απλά για να υποκρύψει τις πραγματικές αιτίες της καταστροφής των κοινωνιών μας. Είναι η ένδειξη της προσπάθειας να μεταφερθεί η ευθύνη για τη δική μας αποδυνάμωση σε κάποιον «άλλο» αντί να τοποθετείται εκεί που πραγματικά βρίσκεται: στις πολιτικές που υπαγορεύονται από τα εκάστοτε κέντρα εξουσίας.

Σήμερα, πιο πολύ από ποτέ άλλοτε, είναι αναγκαίο να υψώσουν τις φωνές τους οι προοδευτικές δυνάμεις των κοινωνιών μας και να δείξουμε την ενότητά μας στον αγώνα ενάντια στους κοινούς υπαίτιους για τη δυστυχία μας, που και στην Ελλάδα και στη Δημοκρατία της Μακεδονίας βρίσκονται στις τράπεζες και τα υπουργεία! Είναι στιγμή να σταματήσουμε να βλέπουμε τη συγκεκριμένη κατάσταση ως κάτι που δεν είναι δικό μας πρόβλημα. Είναι ανάγκη να δείξουμε πως πάνω και πέρα από το αμφίπλευρο μίσος που προσπαθούν να θρέψουν ανάμεσα στις χώρες μας, τους διαχωρισμούς και τον σοβινισμό, υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν ο ένας τον άλλον φίλο και σύμμαχο ενάντια σε αυτούς που διαλύουν τα κοινά μας συμφέροντα.

Θέλουμε ειρήνη, φιλία και συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών. Θέλουμε κοινούς αγώνες ενάντια στις πολιτικές λιτότητας, φτώχειας και περιθωριοποίησης της νεολαίας. Απαιτούμε την απεμπλοκή των χωρών μας από την πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ και την ανάμειξή τους σε κάθε είδους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, απαιτούμε ειρήνη στα Βαλκάνια. Θεωρούμε πιο κρίσιμα τα παραπάνω από κάθε είδους εμμονές, ιδεοληψίες και ημιμαθείς φανατισμούς γύρω από το ένα ή το άλλο όνομα. Πιστεύουμε ότι το ζήτημα αυτό (του ονόματος) μπορεί και πρέπει να λυθεί μέσα σε ένα ακηδεμόνευτο πλαίσιο ειρήνης και συνεργασίας μεταξύ των λαών των δύο χωρών, με βασικές αξίες την αλληλεγγύη μεταξύ νέων και εργαζομένων, τη μάχη ενάντια σε κάθε λογής εθνικιστική και αλυτρωτική αντίληψη και τη διασφάλιση της ειρήνης στην περιοχή.

 

Για να διαβάσετε το κείμενο στα αγγλικά και στα σλαβομακεδονικά, πατήστε εδώ: Αν θέλετε να υπογράψετε το κείμενο, πατήστε το κουμπί «ΕΠΟΜΕΝΟ» / «ΝΕΧΤ» στο τέλος της σελίδας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

ΚΟΙΝΩΝΙΑ/ΚΙΝΗΜΑΤΑ|
11/06/2018 - 14:36

Στην περίπτωση του Κουφοντίνα ακολουθούνται απαράδεκτες μεθοδεύσεις φαλκίδευσης του νόμου από αυτούς που είναι εντολοδόχοι της διαφύλαξής του.

ΙΣΤΟΡΙΑ, Μάης ‘68|
11/05/2018 - 09:26

Μέχρι την Τετάρτη 23 Μάη 10 εκατ. Γάλλοι (40% του ενεργού πληθυσμού) απεργούν. Είναι η μεγαλύτερη απεργία που γνώρισε ποτέ η μεταπολεμική Ευρώπη.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ/ΚΙΝΗΜΑΤΑ|
02/05/2018 - 13:29

Το πρόβλημα των χαμηλών μισθών και της εργασιακής και κοινωνικής ανασφάλειας εξατομικεύεται, με τον καθένα να καλείται να αναζητήσει περισσότερες πηγές εισοδήματος.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ/ΚΙΝΗΜΑΤΑ|
25/04/2018 - 17:04

Οι τραυματίες επιλέξαμε να κινηθούμε νομικά ενάντια σε όσους εμπλέκονται  στο περιστατικό.